قلوب آنان محزون ، اطراف آنان محل امن ، بدنهايشان لاغر ، حوائجشان سبك ، نفسهايشان عفيف ، كمكشان به اسلام عظيم است . ايّام كوتاهى صبر كردهاند كه پشت سر آن راحتى طولانى خواهد بود ، تجارت سود دهندهاى كه پروردگارى كريم براى آنان فراهم كرده است . دنيا آنان را مىخواهد ولى آنان او را نمىخواهند . دنيا در طلب آنان مىآيد ولى آن را عاجز مىكنند . مؤمنين و تلاوت قرآن ( 1 ) شبها قدمهاى خود را كنار يك ديگر قرار مىدهند در حالى كه اجزاء قرآن را تلاوت مىكنند ، و آن را بگونهاى تلاوت مىكنند كه خود را با آن محزون مىنمايند ، و دواى دردشان را از آن جستجو مىكنند ، و احزانشان از گريهء بر گناهانشان و درد جراحت اعضاى باطنشان به هيجان مىآيد . هر گاه آيهاى را مرور كنند كه در آن تشويق باشد با طمع به آن اعتماد مىكنند ، و نفسشان از روى شوق به آن روى مىآورد . چنين گمان دارند كه آن آيه در برابر چشمان ايشان است و كمر خود را محكم مىبندند و خداوند جبّار عظيمى را تمجيد مىكنند . پيشانىها و دستها و زانوها و انتهاى قدمهايشان را بر زمين مىنهند « 2 » ، اشكشان بر گونه‌هايشان جارى مىشود ، و براى آزادى از آتش صداى خود را به تضرّع و زارى به درگاه خداوند بلند مىكنند . هر گاه به آيهاى كه در آن ترساندن است برخورد كنند گوش و چشم قلبشان را به آن مىسپارند و پوستشان جمع مىشود و قلبشان از آن به ترس در مىآيد ، و چنين مىپندارند كه صداى جهنّم و شعله‌هاى و نعره‌هاى وحشتناك آن در بيخ گوششان است . ياد مرگ در مؤمنين ( 2 ) امّا روزها ، آنان اهل بردبارى ، اهل علم ، نيكوكاران و با تقوايان هستند . ترس آنان را

--> ( 2 ) كنايه از حالت سجده است .